کوچه پس کوچه های مجازی

امشب تمام خویش را از غصه پرپر می كنم

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-05-12T12:13:58+01:00

امشب تمام خویش را از غصه پرپر می كنم
گلدان زرد یاد را با تو معطر می كنم

تو رفته ای و رفتنت یك اتفاق ساده نیست
ناچار این پرواز را این بار باور می كنم

یك عهد بستم با خودم وقتی بیایی پیش من
یه احترام رجعتت من ناز كمتر می كنم

یك شب اگر گفتی برو دیگر ز دستت خسته ام
آن شب برای خلوتت یك فكر دیگر می كنم

صحن نگاهت را به روی اشتیاقم باز كن
من هم ضریح عشق را غرق كبوتر می كنم

شعریست باغ چشم تو غرق سكوت و آرزو
یك روز من این شعر را تا آخر از بر می كنم

گر چه شكستی عهد را مثل غرور ترد من
اما چنان دیوانه ام كه با غمت سر می كنم

زیبا خدا پشت و پناه چشمهای عاشقت
با اشك و تكرار و دعا راه تو را تر می كنم

خدا

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-04-13T05:14:14+01:00

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم.تویی والاترین مهمان دنیایم.

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور

آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی

به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو جز من کس دیگر نمیفهمد.به نجوایی صدایم کن.بدان اغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات اوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد

برای درک اغوشم,شروع کن,یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان.رهایت من نخواهم کرد

این شعر از اشعار چاپ نشده سهراب می باشد.

سال نو

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-03-18T11:32:55+01:00

خداوندا در این آخرین روزهای سال دل من ودوستانم را

چنان درجویبار زلال رحمتت شستشو ده

که هرکجا تردیدی هست ایمان،

هرکجا زخمی هست مرهم،

هرکجا نومیدی هست امید،

وهرکجا نفرتی هست عشق جای آنرا بگیرد.

پیشاپیش سال نو مبارک

نمی دانم

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-03-11T07:14:14+01:00

نمی دانم
در این دنیای وانفسا
كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم
نمی دانم
نمی دانم خداوندا،
در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم خداوندا،
به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا،
دگر گیجم خداوندا،
خداوندا تو راهم ده،
پناهم ده ،
امیدم خداوندا ،
كه دیگر نا امیدم من و می دانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و
لیكن من نمی دانم دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و
می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها ، چرا یاری ندارم من ، كه دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به كــس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمی دانم نمی گویم
نمی جویم
نمی پرسم
نمی گویند
نمی جویند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده،
كلام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بتركان این غم دل را
و یا در هم شكن این سد راهم را
كه دیگر خسته از خویشم
كه دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می كنم نجوای پنهانی
كه شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست.

شاعر:ناشناس

پر است خلوتم از یاد عاشقانه ی او

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-03-11T07:14:14+01:00

پر است خلوتم از یاد عاشقانه ی او
گرفته باز دل کوچکم بهانه ی او

نسیم رهگذر این بار هم نیاورده
به دست قاصدکی نامه یا نشانه ی او

مسافران همه رفتند و باز جا ماندم
کدام جاده مرا می برد به خانه ی او؟

در اشتیاق زیارت به خواب می بینم
کبوترانه نشستم بر آستانه ی او

منو دوبال شکسته، من و دودست نیاز
چگونه پر بکشم سمت آشیانه ی او؟

غروب ابری پاییز می چکد در من
پرم ز هق هق باران کجاست شانه ی او؟

مسافران همه رفتند و باز جا ماندم
کدام جاده مرا می برد به خانه ی او؟

داغ داریم نه داغی كه بر آن اخم كنیم

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-03-09T17:00:00+01:00

داغ داریم نه داغی كه بر آن اخم كنیم
مرگمان باد كه شكواییه از زخم كنیم

مرد آن است كه از نسل سیاوش باشد
"عاشقی شیوه‌ی مردان بلا كش باشد "

چند قرن است كه زخمی متوالی دارند
از كویر آمده‌ها بغض سفالی دارند

بنویسید گلوهای شما راه بهشت
بنویسید مرا شهر مرا خشت به خشت

بنویسید زنی مرد كه زنبیل نداشت
پسری زیر زمین بود پدر بیل نداشت

بنویسید كه با عطر وضو آوردند
نعش دلدار مرا لای پتو آوردند

زلفها گرچه پر از خاك و لبش گرچه كبود
"دوش می‌آمد و رخساره بر افروخته بود

خوب داند كه به این سینه چه ها می گذرد
هر كه از كوچه معشوقه ما می گذرد

بنویسید غم و خشت و تگرگ آمده بود
از در و پنجره‌ها ضجه‌ی مرگ آمده بود

شهر آنقدر پریشان شده بود از تاریخ
شاه قاجار به خونخواهی ارگ آمده بود

از عشق مکن شکوه که جای گله ای نیست

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-03-09T07:14:14+01:00

از عشق مکن شکوه که جای گله ای نیست
بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

من سوخته ام در تب ، آنقدر که امروز
بین من و خورشید دگر فاصله ای نیست

غمدیده ترین عابر این خاک منم من
جز بارش خون چشم مرا مشغله ای نیست

در خانه ام آواز سکوت است ، خدایا
مانند کویری که در آن قافله ای نیست

می خواستم از درد بگوییم ولی افسوس
در دسترس هیچکسی حوصله ای نیست

شرمنده ام از روی شما بد غزلی شد
هرچند از این ذهن پریشان گله ای نیست

ببار ای باران

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-24T17:00:00+01:00

دلم برای باران و صدای قطره هایش تنگ شده است.

دلم تنگ است برای پرسه در زیر باران، بارانی که به من آموخت رسم زندگی را.

دلم تنگ است برای صدای غرش آسمان، ابرهای سیاه سرگردان، برای زمستان.

در آن روزها بارانی بود برای قدم زدن در زیر آن و خالی کردن دل های پر از غم.

مدتی است که دیگر نه بارانی است و نه ابری،

این روزها تنها یک قلب است که پر از درد دل است.

نمی داند درد دلش را به چه کسی بگوید؟

پس ای باران ببار که درد دلم را به تو بگویم.

بگذار من نیز مانند تو و همراه با تو ببارم…

ببارم تا خالی شوم،

از غصه ها و دلتنگی ها رها شوم.

اگر دستی نیست برای آنکه اشکهایم را از گونه هایم پاک کند

ای باران تو می توانی با قطره هایت اشکهایی که از گونه هایم سرازیر شده است را پاک کنی.

اگر کسی نیست که در کنار من قدم بزند و با من درد دل کند،

ای باران تو بیا بر من

ببار تا خیس خیس شوم،

خیس تر از پرنده ای تنها که بر روی بام خانه دلتنگی ها نشسته و خسته است.

اگر بغض گلویم را گرفته است تنها یک آرزو برای خالی شدن خودم دارم،

آرزوی غروب و باران را دارم.

کاش غروبی بیاید همراه با باران برای خالی شدنم...

و ای کاش و کاش و کاش یارم نیز در کنار آن دو باشد.

اما افسوس

که او مثل یک پرستوی تنها سفر کرده است،

مرا تنها گذاشته و چشمهای مرا بارانی کرده است.

باران بیا تا با هم خالی شویم،

تو از این بغضی که در آسمان فرا گرفته است خالی شو

و من نیز از این سرنوشت و دوری خالی می شویم

ببار ای باران ، ببار که غم از دلم رفتنی نیست،

اشکهای روی گونه هایم دیدنی نیست.

ببار ای باران که این تنهایی تمام شدنی نیست،

آن لحظه های زیبا تکرار شدنی نیست.

ببار ای باران که شعر تلخ جدایی خواندنی نیست ،

غم تلخی که در سینه دارم فراموش شدنی نیست

ببار که دلم گرفته است ،

چشمهایم از اشک ریختن خسته است.

ببار ای باران ،

که سکوت این لحظه ها با صدای تو و صدای گریه هایم شکسته شود،

دلم از غصه ها خالی شود و لحظه هایم مثل همیشه بارانی شود.

ببار ای باران ،

آمدن تو مرا آرام می کند ،

قطره های تو مرا از چشمان غریبه ها پنهان می کند.

چه آمد بر سرم که اینگونه پریشانم ،

باور ندارم که اینگونه تنهایم .

چه آمد بر سرم که اینک آرزوی کسی را دارم که با من قدم بزند در زیر قطره های باران،

درد دل کند با من در این حال و هوای دلگیر آسمان.

ببار ای باران که غم از دلم رفتنی نیست ،

هوای سرد قلبم گرم شدنی نیست.

راهم را گم کرده ام در کوچه پس کوچه های شهر در این شب بارانی ،

کجا بروم، من که سرپناهی را جز تو ندارم ای باران ،

در آغوش چه کسی آرام بگیرم من که هیچکس جز خدا را ندارم ای آسمان.

ببار ای باران ،

این آرامش ناخواسته ام را در زیر قطره های باوفایت از من نگیر ،

بی وفا نباش ، ای باران با وفا تنها همین شب هوای مرا داشته باش .

ای باران تو دیگر چرا بی وفا شده ای؟

و باز دلتنگ تو هستم ای باران بی وفا !

ای باران مدتی است که دیگر بر این تن خسته ام نمی باری ، و هوای ما را نداری .

ای تنها سر پناه من در لحظه های تنهایی هایم تو دیگر چرا بی وفا شده ای.

چرا دیگر با باریدنت مرا آرام نمی کنی ؟

مدتی است که دیگر در کوچه های دلتنگی قدم نمی زنم و در کنج اتاق تنها به آسمان نگاه می اندازم تا ابری شود ، اما آسمان مدتی است که آرام آرام است.

و باز به انتظار تو نشسته ام ای باران بی وفا!

ای تنها سر پناه من در لحظه های دلتنگی ببار که من نیز بغض غریبی در گلویم نشسته است و دلم می خواهد همراه با تو ببارم.

و باز ببار ای تنها سر پناه من در کوچه های دلتنگی.

ببار که دلم برای صدایت ، راه رفتن در زیر قطره های پر محبتت تنگ شده است.

ببار که من جز تو هیچ سرپناهی را ندارم که در زیر آن به این سرنوشت بی مروت بیندیشم.

و باز مدتی است که دیگر نمی باری ، تو دیگر چرا بی وفا شده ای!

ای باران ببار و با قطره های پر از مهرت بر این تن خسته و پر از گرد و غبار بی محبتی ها جانی تازه ببخش.

عامی درد دل و دلتنگی در دلم دارم ، و باز ببار تا در زیر قطره هایت درد دل هایم را به تو بگویم.

ای باران تو یکی بیا و بی وفا نباش و لااقل هوای ما را داشته باش.

دلم برایت تنگ شده است !

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-24T07:14:04+01:00

دلم گرفته
و باز هم چشمانم از یاد تو خیس می شود
آری باز هم دلم برایت تنگ شده است !
دلم برایت تنگ شده است ، به اندازه ی تمام روزهای که ندیدمت
به اندازه ی تمام شبهایی که به یاد تو سرودم
برای آرامشی که از دیدن تو می یافتم
از نگاه تو
از لبخند تو
از سیاهی چشمان تو
از دستهای کوچکت
من دلم برای شنیدن صدای تو سخت تنگ شده است !
یک لحظه دیدن چهره ی معصوم و کودکانه تو همه ی آرزوی من است .

دلم برایت تنگ شده است !

به اندازه ی تمام نفسهایی که بی من کشیده ای
دلم برایت تنگ شده است !

مناجات دکتر چمران

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-23T17:00:00+01:00

خدایا! هدایتم كن! زیرا می‏دانم كه گمراهی چه بلای خطرناكی است.

خدایا! هدایتم كن! كه ظلم نكنم، زیرا می‏دانم كه ظلم چه گناه نابخشودنی است.

خدایا! نگذار دروغ بگویم، زیرا دروغ ظلم كثیفی است.

خدایا! محتاجم مكن كه تهمت به كسی بزنم، زیرا تهمت، خیانت ظالمانه‏ای است.

خدایا! ارشادم كن كه بی‏انصافی نكنم، زیرا كسی كه انصاف ندارد شرف ندارد.

خدایا! راهنمایم باش تا حق كسی را ضایع نكنم، كه بی‏احترامی به یك انسان، همانا كفر خدای بزرگ است.

خدایا! مرا از بلای غرور و خودخواهی نجات ده، تا حقایق وجود را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده كنم.

خدایا! پستی دنیا و ناپایداری روزگار را همیشه در نظرم جلوه‏گرساز، تا فریب زرق و برق عالم خاكی، مرا از یاد تو دور نكند.

خدایا! من كوچكم، ضعیفم، ناچیزم، پركاهی در مقابل طوفان‏ها هستم، به من دیده‏ای عبرت‏بین ده، تا ناجیزی خود را ببینم و عظمت و جلال تو را براستی بفهمم و به درستی تسبیح كنم.

خدایا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند می‏دهم كه مرا در زمره ستم‏گران و ظالمان قرار ندهی.

خدایا! می‏خواهم فقیری بی‏‏نیاز باشم، كه جاذبه‏های مادی زندگی، مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نگرداند.

خدایا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تادر غوغای كشمكش‏های پوچ مدفون نشوم.

خدایا! دردمندم، روحم از شدت درد می‏سوزد، قلبم می‏جوشد، احساسم شعله می‏كشد، و بندبند وجودم از شدت درد صیحه می‏زند، تو مرا در بستر مرگ آسایش بخش.

خسته ‏ام، پیر شده‏ام، دل‏شكسته‏ام، ناامیدم، دیگر آرزویی ندارم، احساس می‏كنم كه این دنیا دیگر جای من نیست، با همه وداع می‏كنم، و می‏خواهم فقط با خدای خود تنها باشم.

خدایا! به سوی تو می‏آیم، از عالم و عالمیان می‏گریزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكنی ده.

خدایا صدایم را بشنو

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-23T07:14:14+01:00

خدایا...

در عین ناامیدی دست نیاز به سوی تو دراز می کنم...

تو را صدا می زنم.....به صدایم گوش کن!

خدایا...

پر از گناهم......و تو ستاری.....گناهانم را بپوشان!

تو بی نیازی و من نیازمند کرم تو...

خدایا...

کمکم کن تا بد را از خوب تشخیص بدهم....

توانایی بده تا در راه تو قدم بردارم...

امید بده تا بنده ی تو ؛ حقیر تو ؛احساس ناامیدی نکند...

تو عادل....تو رحمن....تو رحیم....

و تو ؛ من ؛ این بنده ی حقیرت را به سوی خویش بخوان...

تا همیشه سپاسگذار نعمت های تو باشم...

دست های نیازآلودم همیشه به سوی تو دراز است...

خدایا صدایم را بشنو...

خدای من بمان

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-21T07:14:14+01:00

دل !....این دل تنگ و تنها ... امروز تنهاتر از هر زمان دیگری هستم.....

تو هستی ! .... در تار و پود لحظاتم.... اما ...

اما.....سهم من از این دنیای رنگی همیشه تنهایی بوده ....

چشمانم را از من مگیر...بگذار تا جان دارم برای تو بنویسم... برای تو و از تو ! ....تویی که مهربانترینی...

خدایا !..........دریاب حال مرا که....از وصف حالم عاجزم....و خسته....

دریاب مرا ! این بنده ی سراسر بغض و حسرت را....

صبر !....صبر را به من هدیه کن !

خدایا !...بگذار دست یابم به هر آنچه که دلم با او آرام میگیرد ...و مگذار ! تو را قسم به خداییت مگذار گناه کنم....

خدایا ! مواظبم باش ! مواظب این روح بی قرار و تنهایم باش !

خدای مهربانم ای بی کران نازنین !...عاشقم بر تو و هر آنچه که به من هدیه می کنی !

بهترین ها را به قلب بی قرار و تنهایم هدیه کن ...ای قدرتمند بی نهایت کریم.

دوستت دارم ای مهربان ...تو را سپاس برای همه ی رحمت هایت ...

با من بمان....خدا....با من که تنها تو نگهدار منی ! به تو و محبت و مهر و هدایتت نیازی مبرم و عمیق دارم.

تنها با خدا باشید تا عاشق باشید

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-02-20T07:14:14+01:00

آدم وقتی دور و برش شلوغ میشه..

خودشو گم می کنه..

دیگران رو به بازی می گیره..

احساسات بقیه رو به بازی می گیره..

اگه عشقتو خالصانه بهش ابراز کنی..

باید ناز بکشی..

باید دوری بکشی..

باید بی محلی تحمل کنی..

این قدر درگیرِ خود خواهیش میشه که نمی تونه تشخیص بده

از اینهایی که دورش رو گرفتن..

کدومشون واسه خودش دوستش دارن..

کدومشون از اون فقط خودشو می خوان..

و کدومشون به عشق اون زنده ن..

نــــــــــــه..هیچ وقت نمی فهمه..

اون فقط غرقِ خودخواهیِ خودشه...

اما خدا این طوری نیست..

وقتی با خدا باشی،خدا همه جورِ بهت حال می ده..

احساساتت براش ارزش داره..

حرارتِ قلبت براش ارزش داره..

هر چه بیشتر بهش ابرازِ عشق کنی،بیشتر بهت حال می ده..

هر چه بیشتر نازشو بخری، نازت بیشتر خریدار داره..

لا اله الا الله می دونی یعنی چی؟!

یعنی: هیچ الهه و هیچ معشوقی جز خدا نیست..

یعنی: خدا تهه عشق بازیه..

یعنی: عشقِ واقعی می خوای؟! خدا

یعنی: بقیه عشقا دروغه..مگر عشق خدا..مگر عشق راه خدا..

تنها با خدا باشید تا عاشق باشید

با تو بهتر می شوم

عقیل حاجیان فروشانی — 2012-01-02T13:03:29+01:00

حال من خوبَست اما با تو بهتر می شوم

آخ که تا مببینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند

یاسم و باران که میبارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری

آسمان وقتی که میپوشی کبوتر می شود

آنقَدَرها مرد هستم تا بمانم پای تو

میتوانم مایه ی گهگاه دلگرمی شوم

میل،میلِ توست اما بی تو باورکن که من

در هجوم بادهای سخت پرپر می شوم

شب فراق که داند که تا سحر چند است

عقیل حاجیان فروشانی — 2011-12-14T07:35:01+01:00

شب فراق که داند که تا سحر چند است

مگر کسی که به زندان عشق دربند است

گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم

کدام سرو به بالای دوست مانند است

پیام من که رساند به یار مهرگسل

که برشکستی و ما را هنوز پیوند است

قسم به جان تو گفتن طریق عزت نیست

به خاک پای تو وان هم عظیم سوگند است

که با شکستن پیمان و برگرفتن دل

هنوز دیده به دیدارت آرزومند است

بیا که بر سر کویت بساط چهره ماست

به جای خاک که در زیر پایت افکنده‌ست

خیال روی تو بیخ امید بنشاندست

بلای عشق تو بنیاد صبر برکند است

عجب در آن که تو مجموع و گر قیاس کنی

به زیر هر خم مویت دلی پراکند است

اگر برهنه نباشی که شخص بنمایی

گمان برند که پیراهنت گل آکند است

ز دست رفته نه تنها منم در این سودا

چه دست‌ها که ز دست تو بر خداوند است

فراق یار که پیش تو کاه برگی نیست

بیا و بر دل من بین که کوه الوند است

ز ضعف طاقت آهم نماند و ترسم خلق

گمان برند که سعدی ز دوست خرسند است